داوری غیر الزام آور

داوری غیر الزام آور

داوری غیر الزام آور نوعی داوری است که در ان داور حقوق طرفین دعوا را تعیین می کند ، اما این تعیین برای آنها الزام آور نیست و هیچ رای داوری قابل اجرا صادر نمی شود. ” رای ” در واقع یک نظر مشورتی از نظر داور در مورد شایستگی مربوط به پرونده های طرفین است .

داوری غیر الزام آور در رابطه با تلاشها برای دستیابی به توافق مذاکره استفاده می شود.

نقش داور در داوری غیر الزام آور ، از نظر سطح ، شبیه نقش یک میانجی در یک میانجیگری است .

اما ، تمایز اصلی این است که در حالی که یک میانجی سعی خواهد کرد به طرفین کمک کند تا یک زمینه  برای سازش و حل اختلاف پیدا کنند ، داور کاملاً از پروسه مصالحه خارج می شود و فقط تعیین مسئولیت و در صورت لزوم ، مقدار خسارت قابل پرداخت  را مشخص می نماید. 
متعاقب یک داوری غیر الزام آور ، طرفین برای پیگیری مطالبات خود از طریق دادگاه یا از طریق داوری الزام آور آزاد هستند ، اگرچه در عمل توافق رایج ترین نتیجه است .

اعطای رای و استدلال داوری غیر الزام آور در هرگونه اقدام بعدی در دادگاه یا دیوان داوری دیگری غیرقابل قبول است. 

داوری غیر الزام آور بیشتر در ایالات متحده و کانادا استفاده می شود. این امر در اروپا عمدتاً ناشناخته است.

تاخیر و ادعا در پروژه های عمرانی - ایران نما
شرط عدم طرح دعوا :

شرطی است در قراردادهایی که جنبه مشارکت اعضا در آنها پر رنگتر می باشد به عنوان مثال قراردادهای اتحاد( Alliance ) .

مفهوم این شرط بیان دارنده این نکته است که طرفین با یکدیگر در قرارداد تنظیمی خود توافق می نمایند که در صورت بروز هر گونه  اختلاف  قراردادی فی مابین خود در اینده به مراجع رفع اختلاف مانند داوری و یا دادگاه مراجعه ننمایند( موارد نقض عمدی استثنا می باشد) و اختلاف را به صورت درون سازمانی  و به طور مسالمت امیز حل نمایند .

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *